Ikarus 405

Ikarus 405 – 7-metrowy węgierski midibus z fabryki Ikarusa.
Ikarus 405 jest siedmiometrowym, w średnio podłogowym (gdyż przy wejściach posiada po jednym stopniu) autobusem miejskim. Był on dostarczany i produkowany w latach 1994 – 1996. Do "czterysta-piątki" został zamontowany silnik marki Pherkins Phaser (model 135T) o mocy 137 KM. Skrzynia biegów była produkcji znanej marki Voith (model Midimat BRA 12.5). W tym modelu silnik został zamontowany pionowo, lecz nie przeszkodziło to w zamontowaniu tylnej szyby. W całym pojeździe mogą być zamontowane dwie pary drzwi. Pierwsze mogą być jedno- lub dwuskrzydłowe, przy czym podwójne są węższe od drugich drzwi mających szerokość 1,2 metra. Obie osie są produkcji firmy RABA. Dzięki swojej budowie pojazd może osiągnąć prędkość 76 km/h. Na życzenie klienta jest montowana również klimatyzacja przestrzeni pasażerskiej.

Specyfikacja silnika i skrzyni biegów:

Silnik: PERKINS 135TI Phaser EURO 2 z bezpośrednim wtryskiem ; rzędowy czterocylindrowy silnik wysokoprężny ; dostępna opcja, chłodzony powietrzem
Pojemność skokowa: 3980 cm3 / 3,98 dm³
Maksymalny moment obrotowy: 445 Nm (1600/min)
Moc maksymalna: 101 kW (137 KM) (2600/min)
Skrzynia biegów: Voith Midiman BRA 12,5 hydrodynamiczna przekładnia hydrokinetyczna, hydrauliczny retarder, 3 +1 stopień
Kierownica: Regulowany ZF 8090-955 Servocom kolumna kierownicy, wspomaganie kierownicy
Hamulce: Wabco hamulce tarczowe, ABS / ASR
Oś przednia: Raba 270
Tylna oś: Raba 305
Obecnie w Polsce są 2 Ikarusy 405.01 zachowane jako zabytkowe.

Ikarus 280T

 Ikarus 280T – trolejbus powstały na bazie autobusu Ikarus 280. W zależności od wersji pojazdy zostały wyposażone w elektronikę firmy Ganz, zdemontowaną z trolejbusów ZiU-5 albo innych producentów. Trolejbusy tego typu jeździły w NRD, Północnej Korei i na Węgrzech. W Polsce do używanych nadwozi autobusów Ikarus 280 montowano napęd elektryczny w firmie KPNA Słupsk i tworzono trolejbus Ikarus 280E.

W Budapeszcie pierwszy trolejbus Ikarus 280.T1 (wyposażony został w napęd ze skasowanych ZiU-5) został zbudowany w latach 1975–1976 i wszedł do eksploatacji z numerem taborowym 100. Równolegle z nim powstała krótka wersja Ikarus 260T oznaczona numerem 600. Egzemplarz został wycofany w 1991 roku, a w 2000 roku skasowany. Od 1976 do 1978 roku powstała pierwsza oficjalna seria oznaczona 280.91. 

Ikarus 280.T1:

• Produkcja: BKV 1975
• Napęd: ZIU
• Drzwi: 2-2-2-2 harmonijka

Ikarus 280

Ikarus 280 – węgierski autobus przegubowy z fabryki Ikarusa. Na początku lat 90. montowane były one również w Wałbrzychu i Mikołowie Jamnie, a na plac przeładunkowy Sosnowiec Południowy dostarczano gotowe karoserie z Węgier.

Model Ikarus 280 był produkowany w wielu odmianach oznaczanych kombinacjami liczb i ewentualnie liter po kropce w ich nazwie.
W 1974 roku do WPK Katowice sprowadzone zostało 15 egzemplarzy wersji Ikarus 280.02, która przeznaczona była na rynek NRD.

• Lata produkcji 1973-1986
• Silnik Raba D2156HM6U
• Skrzynia biegów Praga 2M70.16
• Układ drzwi 2-2-2-2 harmonia później płaty
• Miejsca 35/112
• Kraj Węgry, Budapeszt

JELCZ M11

Jelcz M11 – polski wysoko-podłogowy autobus miejski produkowany przez Jelczańskie Zakłady Samochodowe w Jelczu  (obecnie w Jelczu-Laskowicach) koło Oławy w latach 1985–1990. Od strony konstrukcyjnej był połączeniem zmodyfikowanego nadwozia Jelcza PR110 z podwoziem Ikarusa 260 . Przez cały okres produkcji w konstrukcji nie zachodziły istotne zmiany. Model powstał z powodu kryzysu i szukania oszczędności dewiz potrzebnych na zakup autobusów za granicą przez co był traktowany jako rozwiązanie pośrednie.

PRODUKCJA:
Nowy autobus Jelcz M11 oparto o płytę podwoziową firmy Csepel wraz z silnikiem. Nadwozie przejęto po nieznacznych modyfikacjach z Jelcza PR110. Pierwszy prototyp powstał w roku 1983. Podczas testów prototypu w Budapeszcie naukowcy z miejscowej politechniki wykonali komputerowe testy wytrzymałościowe elementów konstrukcji. Produkcja seryjna Jelczy M11 ruszyła w 1984. Nowe autobusy produkowane były równolegle z Jelczami PR110, a do 1986 nawet z Jelczem 043. W 1990 zakończono produkcję Jelcza M11; wyprodukowano w sumie około 2600 sztuk.

MODERNIZACJA:

W 1994 powstały plany dostosowania autobusów miejskich do potrzeb ludzi niepełnosprawnych ruchowo. W tym celu sporządzono ekspertyzę, z której wynikało, iż autobusy Jelcz M11, podobnie jak oparte na tej samej płycie podłogowej Ikarusy 260/280, nie nadają się do montowania wind. Natomiast budowa pochylni składanych została wykluczona ze względu na zbyt wysoką płytę podłogową. Z tego względu powstała koncepcja budowy nowych autobusów, chociaż częściowo niskopodłogowych, zamiast, wzorem firm zachodnich, próbować modernizować obecne autobusy

JELCZ 120M

Jelcz 120M – seria 12-metrowych, średnio-podłogowych autobusów miejskich o trzech dwuskrzydłowych drzwiach o układzie 2-2-2 produkowanych przez zakłady Jelcz w Jelczu-Laskowicach w latach 1992-2007.
W 1992 roku zaprezentowano i wdrożono do produkcji autobus Jelcz 120M, który jest modernizacją szeroko rozpowszechnionego w Polsce Jelcza PR110M. Najbardziej rzucającymi się w oczy zmianami stylistycznymi pojazdu było zastosowanie w górnej części ściany czołowej nowej wykonanej z tworzywa sztucznego obudowy zewnętrznej miejsca przeznaczonego na tablicę informacyjną oraz zastosowanie szyby tylnej o zmniejszonych wymiarach. Nieznacznie zmienione zostało również wnętrze pojazdu. Zlikwidowano 2 miejsca siedzące naprzeciw trzecich drzwi na rzecz przestrzeni dla osób stojących, oraz zmniejszono o 20 mm wysokość pierwszego stopnia w trzecich drzwiach. Jednak najważniejszą zmianą w stosunku do modelu PR110M było zastosowanie zmodernizowanego turbodoładowanego silnika WS Mielec SWT 11/300/1 o mocy maksymalnej 162 kW (220 KM) zblokowanego z 4-biegową skrzynią S4-95 produkcji polskiej. W porównaniu z Jelczem PR110 zastosowano zmienione (szybsze) przełożenie mostu napędowego, dzięki czemu wzrosła prędkość maksymalna oraz uległo znaczącej redukcji zużycie paliwa. Jeszcze w tym samym roku do oferty dołączyła wersja o oznaczeniu 120MM  wyposażona w silnik MAN D2866UH o mocy maksymalnej 184 kW (250 KM) oraz 4-biegową automatyczną skrzynię biegów 4HP-500. Stworzono również prototyp autobusu wyposażonego w silnik Volvo THD102KB o mocy maksymalnej 180 kW (245 KM), jednak wersja ta o oznaczeniu 120MV nie została wprowadzona do produkcji seryjnej.

JELCZ L090M

Jelcz L090M – autobus lokalny i szkolny oferowany w latach 1999 - 2006 przez firmę Jelcz w Jelczu-Laskowicach.

Model ten zaprezentowany został po raz pierwszy w 1999 roku. Autobus zbudowany został na kompletnym podwoziu samochodu ciężarowego Star 12.155 wyposażonego w silnik diesla MAN D0824LFL09 o mocy 155 KM. Nadwozie pojazdu zostało stylistycznie w maksymalnym stopniu zunifikowane z modelem T120. Ze względu na zamontowanie silnika na zwisie przednim przednie drzwi umiejscowione zostały bliżej środka bocznej ściany. Przednia oś zawieszona została na resorach parabolicznych z dwoma amortyzatorami, natomiast tylna oś napędowa na pół-resorach i miechach pneumatycznych. Obok wersji szkolnej (układ drzwi 0-2-0) oferowana była wersja lokalna, mogąca również pełnić funkcje autobusu miejskiego (układ drzwi 0-2-2). W tej kompletacji model ten nie uzyskał popularności ostatnie egzemplarze zostały dostarczone odbiorcom w 2000 roku. W tym samym roku dotychczas oferowane drzwi zostały zastąpione przez nowe jednopłatowe (układ drzwi 0-1-0).
Ze względu na długość podwozia zmodernizowany L090M został przedłużony o 75 mm. W nadwoziu wprowadzono nowe nadkola oraz zastosowano nowe mniejsze lampy przednie. Zmodernizowany autobus oferowany był jedynie w wersji szkolnej o układzie drzwi 0-1-0.
Model ten zniknął z oferty producenta we wrześniu 2006 roku.
Jeden egzemplarz, będący w posiadaniu Galicyjskiego Stowarzyszenia Miłośników Komunikacji, został wpisany do Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Krakowie 12 października 2010 roku. Autobus ten otrzymał żółte tablice rejestracyjne z numerem KN 051.

JELCZ T120

Jelcz T120 – autobus turystyczny i międzymiastowy, produkowany przez firmę Jelcz w Jelczu-Laskowicach. 
Najprawdopodobniej właśnie czynnik konkurencji stał się dla jelczańskich konstruktorów bodźcem do przeprowadzenia modernizacji autobusu PR110D. Podczas Międzynarodowych Targów Poznańskich w 1993 r. zaprezentowano prototyp turystycznego autobusu T120, wyposażony w klimatyzator przestrzeni pasażerskiej. 
SILNIK:

Autobus T120 otrzymał zmodernizowaną jednostkę napędową – doładowany silnik z zapłonem samoczynnym typu SWT11/311 o maksymalnej mocy 260 KM. Silnik ten zabudowany został pionowo za tylną osią i zblokowany był z mechaniczną 6-biegową skrzynią typu S6-90. Zmodernizowany został most napędowy typu MT1032.A, który otrzymał niższe przełożenie (wartość 5,125, dla porównania w Jelczu PR110D wartość ta wynosiła 5,86).
Jelcz T120 stał się w porównaniu do PR110D cichszy, głównie za sprawą zmian dokonanych w układzie wylotowym oraz izolacji komory. Maksymalna prędkość pojazdu wynosiła 106 km/h. W zależności od wyposażenia (zakładano odmiany Standard oraz Komfort), autobus pomieścić mógł od 48 do 50 pasażerów, natomiast masy własne wynosiły odpowiednio 10 750 kg (Standard) oraz 10 800 kg (Komfort). Dla obu wersji założono jednakową masę całkowitą – 16 000 kg.
WYPOSAŻENIE:
Wyposażenie Jelcza T120 Standard obejmowało przesuwne górne szyby okien bocznych, dwa elektryczne wentylatory wyciągowe, dwie klapy dachowe oraz fotele pasażerskie pozbawione opcji odchylania. Odmiana turystyczna – T120 Komfort - posiadała dodatkowo kanały nawiewne z wentylatorami elektrycznymi i indywidualnymi nawiewami na każde miejsce pasażerskie oraz uchylne fotele typu lotniczego. 
Drzwi w Jelczu T120, podobnie jak w przypadku PR110D, rozmieszczono w układzie 2-0-1, przy czym pierwsze drzwi były automatyczne, odskokowe, drugie natomiast – otwierane na klamkę. Dodatkowo umieszczono otwierane na klamkę drzwi dla kierowcy na zwisie przednim z lewej strony. Pod podłogą pojazdu znalazły miejsce obszerne bagażniki o pojemności 6 m3. Klapy bagażników wykonane zostały z aluminium, co wywarło istotny wpływ na ochronę przeciwkorozyjną nadwozia. Seryjną produkcję autobusu T120 podjęto w Jelczu dopiero w 1992 roku. Pojazd ten zastąpił w ofercie JZS model D120.